ξήρανση κλάδων φιστικιάς

Συχνά συγχέεται με

• σεπτορίωση φιστικιάς

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Η Septoria pistaciae δημιουργεί μικρές (1-5 mm) κυκλικές κηλίδες διάσπαρτες στην πάνω επιφάνεια των φυλλαρίων, με ανοιχτό καστανό-γκρι κέντρο που περιβάλλεται από έντονο πορφυρο-καστανό περιθώριο. Με τον μεγεθυντικό φακό διακρίνονται μικροσκοπικές μαύρες κουκκίδες (πυκνίδια) μέσα στο ανοιχτόχρωμο κέντρο, που σε υγρό καιρό εκκρίνουν λεπτά λευκωπά νήματα (κίρρους)· οι κηλίδες παραμένουν μικρές και πολυάριθμες και προκαλούν πρόωρη φυλλόπτωση. Αντίθετα, η Pestalotiopsis pistaciae προκαλεί μεγαλύτερες, πιο διάχυτες καστανές έως γκριζωπές νεκρωτικές κηλίδες που συχνά ξεκινούν από την κορυφή ή το χείλος του φύλλου και επεκτείνονται προς τα μέσα σε ακανόνιστες ζώνες, συχνά με αχνή ομόκεντρη (στοχοειδή) ζώνωση. Οι καρποφορίες της είναι πιο επίπεδα μαύρα ακέρβουλα που με την υγρασία εκκρίνουν κολλώδεις μαύρες σπορομάζες (συχνά με λεπτές τριχοειδείς προεξοχές), δίνοντας στον νεκρό ιστό μια καπνώδη, μουτζουρωμένη όψη αντί για ευκρινείς πορφυροπλαίσιες κουκκίδες.

• σκωρίαση της φιστικιάς

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Η Pileolaria terebinthi (σκωρίαση της φιστικιάς) δίνει ερυθρωπές έως ιώδεις, κάπως γωνιώδεις κηλίδες με κιτρινωπή άλω, κυρίως στην ΚΑΤΩ επιφάνεια του φύλλου· ωριμάζοντας γίνονται τραχιά, κρουστώδη, εφελκιδώδη σκουρόχρωμα τήλια, το φύλλο κατσαρώνει ή ζαρώνει και πέφτει πρόωρα. Η Pestalotiopsis pistaciae αντίθετα σχηματίζει γκριζοκαφέ νεκρωτικές κηλίδες, συχνά με ομόκεντρες ζώνες και πιο σκούρο περιθώριο, διάστικτες με μικροσκοπικά ΜΑΥΡΑ ακέρβουλα σαν κεφαλή καρφίτσας που σε υγρασία εκκρίνουν σκούρα γλοιώδη μάζα σπορίων, και συχνά προχωρά στον βλαστό προκαλώντας ξήρανση κορυφών. Άρα: πορτοκαλο-σκωριασμένες γωνιώδεις κηλίδες και κρουστώδη τήλια στην κάτω επιφάνεια δείχνουν τη σκωρίαση, ενώ γκρίζες ζωνωτές κηλίδες με μαύρα στίγματα και ξήρανση βλαστών δείχνουν Pestalotiopsis.

• σεπτορίωση φιστικιάς

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Στα φυλλάρια της φιστικιάς αναζητήστε πολλές μικρές (1-4 mm), σχεδόν κυκλικές έως γωνιώδεις καστανές κηλίδες, καθεμία περιβαλλόμενη από κίτρινη (χλωρωτική) άλω· οι κηλίδες παραμένουν επίπεδες και ξηρές και συχνά συνενώνονται σε μεγαλύτερες ερυθροκάστανες πλάκες που προκαλούν έντονη φυλλόπτωση στα τέλη του καλοκαιριού. Κρατώντας το φύλλο στο φως, τα νεκρωτικά κέντρα φέρουν μόνο μικροσκοπικά σκούρα καρποσώματα (ψευδοθήκια/πυκνίδια), ποτέ μια γυαλιστερή μαύρη βλεννώδη μάζα σπορίων. Η ζημιά περιορίζεται στα ελάσματα των φύλλων και η ασθένεια εξαπλώνεται σε υγρές συνθήκες. Οι κηλίδες της Pestalotiopsis ξεκινούν επίσης ως καστανές κηλίδες φύλλων, αλλά μεγαλώνουν σε γκριζοκαστανές νεκρωτικές περιοχές με σκουρότερο καστανό περιθώριο και συχνά εντοπίζονται στην κορυφή ή το άκρο του φύλλου αντί διάσπαρτες στο έλασμα. Το διαγνωστικό σημείο βρίσκεται στον νεκρό ιστό: μικροσκοπικά ανυψωμένα ΚΑΤΑΜΑΥΡΑ καρποσώματα (ακέρβουλοι) που με την υγρασία εκκρίνουν γυαλιστερή μαύρη μάζα σπορίων· κρίσιμο είναι ότι ο μύκητας στη συνέχεια προχωρά σε κλαδίσκους και βλαστούς, προκαλώντας έλκη και ξήρανση κορυφών που η Mycosphaerella ποτέ δεν προκαλεί. Ύποπτη ιδίως σε καταπονημένα ή τραυματισμένα δέντρα.

• βερτισίλλιο φιστικιάς

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Pestalotiopsis pistaciae (μυκητολογικό κάψιμο φύλλων/κλαδιών): Παρατηρήστε φύλλα και λεπτά κλαδιά. Η νέκρωση ξεκινά από το περιθώριο ή την κορυφή του φύλλου ως γκριζοκαφέ έως σταχτί νεκρές κηλίδες, συχνά με σκουρότερο καστανό περίγραμμα που χωρίζει το νεκρό από το πράσινο ιστό. Σε παλαιότερες κηλίδες εμφανίζονται μικροσκοπικά μαύρα καρποφόρα σώματα (acervuli) ως ανυψωμένες κουκκίδες, που σε υγρασία εκκρίνουν μαύρες, ελικοειδείς μάζες σπορίων. Η ξήρανση των κλαδιών προχωρά από την κορυφή προς τα μέσα και οι προσβεβλημένοι βλαστοί συχνά έχουν μικρά έλκη φλοιού. Τα συμπτώματα είναι διάσπαρτα και χειρότερα σε ζεστό, υγρό καιρό. Verticillium dahliae (αγγειακή μάρανση): Το αποκαλυπτικό σημάδι είναι εσωτερικό — αφαιρέστε τον φλοιό από έναν μαραινόμενο κλάδο και θα δείτε καστανές έως σκούρες γραμμώσεις στο ξύλο (αγγειακός χρωματισμός)· η επιφάνεια του φύλλου δεν έχει μαύρες καρποφόρες κουκκίδες. Ολόκληροι βλαστοί ή η μία πλευρά του δέντρου μαραίνονται και τα φύλλα καίγονται από το περιθώριο προς τα μέσα αλλά παραμένουν προσκολλημένα, συχνά με ξαφνικό μονόπλευρο (τομεακό) μοτίβο λόγω φραγμένων αγγείων νερού. Δεν υπάρχουν acervuli ή έλικες σπορίων στην επιφάνεια. Τα συμπτώματα εντείνονται με την υδατική καταπόνηση και συνδέονται με μολυσμένο έδαφος, όχι με υγρό αέρα.