σήψη ριζών λεβάντας

Συμπτώματα

Μάρανση παρά το υγρό έδαφος, καστανό κατώτερο τμήμα του βλαστού.

Συχνά συγχέεται με

• βακτηριακή υδαρή σήψη

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Το Pectobacterium carotovorum (βακτηριακή μαλακή σήψη) στη Φαλαίνοψη προκαλεί μαλακή, πολτώδη, βλεννώδη κατάρρευση των φύλλων, του κέντρου ή των ψευδοβολβών, που γίνεται ανοιχτή έως σκούρα καστανή και είναι υγρή στην αφή· με πίεση βγαίνει υγρό και αναδίδεται μια χαρακτηριστική δυσάρεστη, ψαρίλα σαπίλας. Η σήψη εξαπλώνεται εξαιρετικά γρήγορα σε θερμές υγρές συνθήκες, συχνά μέσα σε μια νύχτα, με υδαρή διαφανή όρια και χωρίς ορατή μούχλα. Αντίθετα, το Phytophthora nicotianae (μαύρη σήψη / σήψη κορυφής) δίνει μια πιο σφιχτή, εξαπλούμενη καστανή έως μοβ-μαύρη αλλοίωση που ξεκινά από τη βάση, το κέντρο ή τις ρίζες και ανεβαίνει κατά μήκος του φύλλου, με έντονο σκούρο προελαύνον μέτωπο. Είναι σχεδόν άοσμη ή μόνο ελαφρώς γεώδης και σε υψηλή υγρασία μπορεί να εμφανίσει λεπτή λευκωπή μυκητοειδή ανάπτυξη στο όριο· οι προσβεβλημένες ρίζες γίνονται μαύρες και εύθραυστες.

• βακτηριακό κάψιμο του ανθουρίου
• υπερβολικό πότισμα / υπερκορεσμός νερού

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Η σήψη από Phytophthora nicotianae και το απλό υπερπότισμα στη φραγκοσυκιά (Opuntia ficus-indica) ξεκινούν και τα δύο ως μαλακός, κιτρινίζων, διαποτισμένος με νερό, πολτώδης ιστός, αλλά διαφέρουν στη θέση και στην εξέλιξη. Η Phytophthora ξεκινά συνήθως στη γραμμή του εδάφους, στον λαιμό ή στη βάση του κλαδοδίου, δημιουργώντας μια ευκρινώς οριοθετημένη σκούρο καστανή έως μαυριδερή υγρή αλλοίωση που επεκτείνεται προς τα πάνω και προς τα έξω, συχνά με δυσάρεστη οσμή σήψης και ενίοτε λευκωπή έως γκρίζα μούχλα ή χνουδωτή ανάπτυξη στην καταρρευσμένη επιφάνεια σε υγρές συνθήκες. Το καθαρό υπερπότισμα προκαλεί πιο διάχυτη, ομοιόμορφη μαλάκυνση και κιτρίνισμα ολόκληρων κλαδοδίων (συχνά πρώτα των κατώτερων), με ημιδιαφανείς διαποτισμένες κηλίδες αλλά χωρίς ευκρινές όριο αλλοίωσης, χωρίς χαρακτηριστικό σκούρο μέτωπο εξάπλωσης και συνήθως χωρίς δυσοσμία. Αν κόψετε τη βάση: η Phytophthora δείχνει καστανές εσωτερικές αγγειακές/φλοιώδεις ραβδώσεις και ένα καθορισμένο μέτωπο σήψης, ενώ το υπερπότισμα δείχνει γενικευμένο πολτώδη, κορεσμένο σε νερό ιστό χωρίς διακριτό όριο αποχρωματισμού.

• σκώρος κάκτου

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Στην Opuntia ficus-indica, το Cactoblastis cactorum είναι έντομο: αν κόψετε ένα μαλακωμένο κλαδόδιο θα βρείτε κοίλες εσωτερικές σήραγγες γεμάτες πρασινωπώδη καφέ κόπρανα και ομαδικές πορτοκαλοκόκκινες κάμπιες με σκούρες εγκάρσιες λωρίδες· στρογγυλές οπές εισόδου στην επιφάνεια βγάζουν υγρά κόπρανα και το κλαδόδιο καταρρέει από μέσα. Η Phytophthora nicotianae είναι μαλακή σήψη ΧΩΡΙΣ έντομο, χωρίς σήραγγες και χωρίς κόπρανα: εξαπλώνεται ως ομοιόμορφος καφέ έως μαύρος υδατώδης πολτός, συνήθως ξεκινώντας από τη γραμμή του εδάφους ή από πληγή μετά από υγρασία, και ο ιστός στην τομή είναι ομοιόμορφα γλιστερός αντί για διάτρητος. Αν δείτε ζωντανές προνύμφες ή σήραγγες γεμάτες κόπρανα, είναι η πεταλούδα, το Cactoblastis cactorum, που δεν είναι εγκατεστημένο στην ΕΕ: αν το υποψιάζεστε, αναφέρετε ένα ύποπτο εύρημα στην αρχή φυτοϋγείας σας.

• αρμιλλάρια (σήψη ριζών)

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Σε μια Thuja occidentalis που παρακμάζει, η Armillaria mellea και η Phytophthora nicotianae προκαλούν την ίδια θαμπή κιτρίνισμα και αραίωση της κόμης, γι' αυτό ελέγξτε τον λαιμό της ρίζας. Στην Armillaria, ξεφλουδίστε τον φλοιό κοντά στη βάση για να βρείτε κρεμώδη-λευκά, βεντάλιας σχήματος στρώματα μυκηλίου με μυρωδιά μανιταριού, καθώς και μαύρα ριζόμορφα σαν κορδόνια στο χώμα και φθινοπωρινές μελί συστάδες μανιταριών στη βάση του κορμού. Στην Phytophthora nicotianae δεν υπάρχουν βεντάλιες ή ριζόμορφα· αντ' αυτού βλέπετε μια σκούρα, διαποτισμένη με νερό ή ρητινώδη αλλοίωση στον λαιμό με κοκκινοκαφέ αποχρωματισμό κάτω από τον φλοιό, σχεδόν πάντα σε βαρύ, υγρό ή κορεσμένο με νερό έδαφος.

• ξήρανση κορυφών της θούγιας (Kabatina)

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Toso to Kabatina thujae oso kai to Phytophthora nicotianae kanoun to folioma tis Juniperus communis na kokkinizei, na araionei kai na xerainetai, alla epitithentai apo antitheta akra. To Kabatina thujae einai marasmos ton koryfon ton vlaston: memonomenes, diaspores akres vlaston (kyrios i monoetis vlastisi) ginontai thampoprasines kai meta stachtokafe apo tin akri pros ta mesa, kai sti vasi kathe nekrou tmimatos vriskei kaneis mia mikri vythismeni kafe alloiosi i elkos me mikroskopika mavra sfairidia karpoforias, eno o ypoloipos thamnos kai oi rizes paramenoun ygieis. To Phytophthora nicotianae einai sipsi rizas kai laimou pou xekinaei apo kato: olokliroi vlastoi i olokliro to fyto chalkizoun, xethoriazoun kai marainontai schedon omoiomorfa choris memonomena elki koryfis, to kato meros tou kormou konta sto edafos echei skouro, ydaroes floio kai oi rizes einai mavrismenes kai sapies, kai syndeetai isxyra me koresmena se nero i yperardeuomena, kakos apostraggizomena edafi. Skapste kai elenkste rizes kai laimo: sklires lefkes rizes me memonomenes elkomenes koryfes deichnoun Kabatina, malakes mavres sapies rizes kai skouros laimos deichnoun Phytophthora.

• πύθιο

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Σε ένα φυτό ZZ τόσο η Phytophthora nicotianae όσο και το Pythium aphanidermatum δίνουν την ίδια εικόνα υπερβολικού ποτίσματος — κιτρίνισμα, μάρανση φύλλων πάνω σε μουσκεμένο χώμα με μαλακή, σκούρα, πολτώδη βάση βλαστού και σάπιες ρίζες — οπότε δεν ξεχωρίζουν με σιγουριά με γυμνό μάτι. Ως τάση, η Phytophthora nicotianae ξεκινά συχνότερα ως αρχικά σφιχτή και μετά λιπαρή σοκολατί έως μαυριδερή κηλίδα στον λαιμό/στη γραμμή του χώματος που ανεβαίνει στα κάτω μίσχα με αρκετά καθορισμένο σκούρο όριο, ενώ οι σάπιες ρίζες κρατούν ένα εξωτερικό 'δέρμα' που γλιστρά και αποκαλύπτει σφιχτό εσωτερικό πυρήνα. Το Pythium aphanidermatum είναι συνήθως μια ταχύτερη, πιο γλοιώδης κατάρρευση των λεπτών απορροφητικών ριζών και των άκρων τους, που γίνονται υδαρώς ανοιχτοκαφέ και διαλύονται, με τον εξωτερικό φλοιό να αποκολλάται σαν βρεγμένο μανίκι αφήνοντας γυμνούς νηματοειδείς κεντρικούς κυλίνδρους, ευνοούμενο από ζεστό, κορεσμένο σε νερό έδαφος. Επειδή αυτά τα σημάδια αλληλεπικαλύπτονται έντονα, η ταυτοποίηση θεωρείται αβέβαιη: μόνο ένα εργαστηριακό τεστ (καλλιέργεια, ELISA ή PCR στις ρίζες) διαχωρίζει αξιόπιστα τα δύο.