Dr. Phyto

Φεστούκα των προβάτων

Festuca ovina

Ασθένειες & παράσιτα σε αυτό το φυτό

  • Ακανόνιστες κηλίδες ξεθωριασμένου, αχυρόχρωμου-ροζ γρασιδιού από λίγα εκ. έως ~25 εκ.· από κοντά, μικροσκοπικά κοραλλί-ροζ έως κόκκινα ζελατινώδη νήματα δένουν τις νεκρές άκρες — το διαγνωστικό σημάδι· μόνο το φύλλο πεθαίνει, όχι η ρίζα.

  • Κηλίδες νεκρών αρτιφύτρων που εμφανίζονται μετά το λιώσιμο του χιονιού, ροζ-λευκό χνουδωτό μυκήλιο που καλύπτει τα φυτά τα κρύα υγρά πρωινά, τα φυτά που επιβιώνουν είναι καχεκτικά με καστανή σήψη του λαιμού.

  • Μικρές, στρογγυλές, αχυρόχρωμες βυθισμένες κηλίδες περίπου σαν νόμισμα (2–6 εκ.) που συγχωνεύονται· μεμονωμένα φύλλα δείχνουν ανοιχτόχρωμη βλάβη με σκουρότερη κοκκινοκαφέ ζώνη κατά πλάτος· στην πρωινή δροσιά λεπτό λευκό μυκήλιο σαν ιστός αράχνης.

  • Μεγάλες, ακανόνιστες περιοχές του γκαζόν γίνονται ομοιόμορφα αχυροκίτρινες έως καστανές σε ζεστές, ξηρές περιόδους, ξεκινώντας συνήθως από τα πιο ηλιόλουστα, εκτεθειμένα σημεία και πάνω σε αμμώδες ή ρηχό έδαφος. Τα αποτυπώματα παραμένουν ορατά (απώλεια ελαστικότητας), αλλά η βάση των φυτών παραμένει ζωντανή και το χόρτο πρασινίζει ξανά μετά τη βροχή.

  • Μαλακά, χαμηλά μαξιλάρια πράσινου έως κιτρινοπράσινου βρύου εξαπλώνονται ανάμεσα στα φυτά του γκαζόν, ιδίως σε σκιερά, υγρά, συμπιεσμένα ή κακώς αποστραγγιζόμενα σημεία και κάτω από δέντρα. Το χόρτο αραιώνει, η επιφάνεια γίνεται σπογγώδης και τον χειμώνα το βρύο μπορεί να κυριαρχήσει σε μεγάλες περιοχές, συχνά εκεί που το γκαζόν κουρεύεται πολύ κοντά.

  • Όλο το γκαζόν ξεθωριάζει ομοιόμορφα σε χλωμό πράσινο ή κίτρινο, πρώτα τα παλαιότερα φύλλα, και αναπτύσσεται αργά με μικρή ανάγκη κουρέματος. Η χλόη φαίνεται αραιή και άτονη, ενώ το τριφύλλι και τα ζιζάνια (που δεσμεύουν δικό τους άζωτο) ξεχωρίζουν συχνά πιο πράσινα από το γύρω χόρτο.

  • Κυκλικές αποχρωματισμένες, αχυρόγκριζες έως ασημί κηλίδες έως περίπου 30 cm που εμφανίζονται καθώς λιώνει το χιόνι στα τέλη χειμώνα και νωρίς την άνοιξη. Τα φύλλα μέσα στην κηλίδα είναι κολλημένα και υδαρή, συχνά με γκριζόλευκο μυκητιακό τσόχωμα· το διαγνωστικό στοιχείο είναι μικροσκοπικά σκληρά κοκκινοκάστανα έως σκούρα σκληρώτια (μέγεθος κεφαλής καρφίτσας) μέσα στα νεκρά φύλλα και στέμματα. Η ζημιά αφορά συνήθως μόνο το φύλλωμα, οπότε οι πληγείσες χλόες συχνά ανακάμπτουν με την επανέναρξη της ανάπτυξης.

  • Τόξα ή πλήρεις δακτύλιοι, από κάτω του ενός μέτρου έως πολλά μέτρα, με σκουρόχρωμο, ταχέως αναπτυσσόμενο γρασίδι, συχνά με ζώνη νεκρού ή αραιωμένου χλοοτάπητα ακριβώς εσωτερικά, και μικρά καστανά μανιτάρια μετά τη βροχή. Σε ξηρασία η ζώνη του δακτυλίου γίνεται υδρόφοβη, οπότε το γρασίδι εκεί μαραίνεται και καστανίζει ενώ ο γύρω χλοοτάπητας παραμένει πράσινος· μυρωδιά μανιταριού και λευκές μυκητιακές ίνες στο στρώμα και στο έδαφος.

Διάγνωση του φυτού μου

Πρώτη διάγνωση δωρεάν · χωρίς εγγραφή