αφίδα λυκίσκου

Συμπτώματα

Πυκνές ανοιχτοπράσινες αποικίες αφίδων στα φύλλα λυκίσκου και στους νεαρούς κώνους, κολλώδες μελίτωμα και καπνιά στους κώνους (το πιο επιζήμιο — υποβαθμίζει την ποιότητα ζυθοποίησης), η μετάδοση ιών επηρεάζει το προφίλ ελαίου και πικρότητας του λυκίσκου, οι σοβαρές προσβολές καχεκτικοποιούν την ανάπτυξη της κληματίδας και μειώνουν την απόδοση κατά 20-40 %.

Συχνά συγχέεται με

• περονόσπορος λυκίσκου

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Ο Pseudoperonospora humuli (περονόσπορος του λυκίσκου) μετατρέπει ολόκληρους νεαρούς βλαστούς σε άκαμπτες, καχεκτικές 'βασικές ακίδες' με εύθραυστα, όρθια, κυρτωμένα σαν κουτάλι χλωρωτικά φύλλα· τα υγρά πρωινά η ΚΑΤΩ επιφάνεια των φύλλων φέρει χνουδωτή γκρι έως ιώδη μούχλα σπορίων, και δεν υπάρχουν έντομα. Ο Phorodon humuli (αφίδα του λυκίσκου) αφήνει τον βλαστό μαλακό και να αναπτύσσεται, αλλά τα νεαρά φύλλα κατσαρώνουν και ζαρώνουν γύρω από πυκνές αποικίες ωχροκίτρινων-πράσινων μαλακόσωμων αφίδων στην κάτω επιφάνεια· ψάξτε για κολλώδη γυαλιστερά μελιτώματα, αργότερα μαύρη καπνιά, λευκά εκδύματα και μυρμήγκια. Κανόνας: γυρίστε ένα κυρτωμένο φύλλο — χνουδωτή γκρι σποριοποίηση χωρίς έντομα σημαίνει περονόσπορος, ορατές αφίδες που σέρνονται μαζί με κολλώδη ουσία σημαίνει αφίδα.

• βερτικιλλίωση μηδικής

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Τόσο το Phorodon humuli (αφίδα του λυκίσκου) όσο και το Verticillium albo-atrum (βερτισιλλίωση/μάρανση του λυκίσκου) κάνουν τα φύλλα του λυκίσκου να κιτρινίζουν και να μαραίνονται, αλλά η αιτία φαίνεται με προσεκτική εξέταση. Με το Phorodon humuli βρίσκετε μαλακόσωμες αφίδες μήκους 1-2 mm, γυαλιστερές ανοιχτές κιτρινοπράσινες με τρεις σκούρες πράσινες ρίγες, σε συστάδες στην κάτω επιφάνεια των φύλλων και στις κορυφές των βλαστών, μαζί με κολλώδη μελιτώδη εκκρίσεις και μαύρη καπνιά· το κατσάρωμα και το κιτρίνισμα ακολουθούν το πιπίλισμα, ενώ ο βλαστός μένει υγιής όταν κοπεί. Με το Verticillium albo-atrum δεν υπάρχουν έντομα: το κιτρίνισμα και η μάρανση ξεκινούν από τα κατώτερα φύλλα και ανεβαίνουν τον βλαστό, το έλασμα του φύλλου αποχρωματίζεται πρώτα ανάμεσα στα κύρια νεύρα και μετά καστανιάζει στα άκρα, και μια διαμήκης ή εγκάρσια τομή του βλαστού κοντά στη βάση αποκαλύπτει καστανές γραμμώσεις στον ξυλώδη αγγειακό ιστό κάτω από τον φλοιό, κάτι που η αφίδα ποτέ δεν προκαλεί.