φυτόφθορα σόγιας

Συμπτώματα

Τήξη των σπορόφυτων σε υγρά ψυχρά εδάφη, καστανά βυθισμένα έλκη βλαστού που επεκτείνονται προς τα πάνω από τη γραμμή του εδάφους στα μεγαλύτερα φυτά, κιτρίνισμα και μαράζωμα του φυλλώματος που εξελίσσεται σε νέκρωση ολόκληρου του φυτού, σαπισμένο και αποσυντεθειμένο ριζικό σύστημα, εστίες προσβολής στα υγρά χαμηλά σημεία του αγρού.

Συχνά συγχέεται με

• νηματώδης κύστης σόγιας

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Στη σόγια (Glycine max), τόσο ο Heterodera glycines (νηματώδης των κύστεων της σόγιας) όσο και ο Phytophthora sojae (σήψη ρίζας και στελέχους από Phytophthora) δημιουργούν τις ίδιες κηλιδωτές κυκλικές έως ωοειδείς περιοχές με καχεκτικά, ωχρά φυτά, μεσονεύρια χλώρωση και μαρασμό το μεσημέρι, ώστε τα φύλλα μόνα τους δεν επιτρέπουν τη διάκριση. Ξεριζώστε φυτά και ξεπλύνετε τις ρίζες: ο Heterodera glycines αποκαλύπτει μικροσκοπικά λεμονόσχημα λευκά έως ωχροκίτρινα θηλυκά (κύστεις), στο μέγεθος κεφαλής καρφίτσας, κολλημένα στις λεπτές ρίζες, με κακώς φυματιωμένο, κοντό ριζικό σύστημα. Ο Phytophthora sojae αντίθετα δείχνει μαλακή καστανή έως σοκολατί σήψη της κύριας ρίζας και του κατώτερου στελέχους, συχνά με σκοτεινή αλλοίωση που ανεβαίνει από το επίπεδο του εδάφους στο στέλεχος, και κανένα λευκό χάντρι στις ρίζες. Η ζημιά από P. sojae είναι χειρότερη σε υγρά, κακώς αποστραγγιζόμενα ή συμπιεσμένα σημεία, ενώ οι κηλίδες του νηματώδη των κύστεων δεν ακολουθούν την υγρασία του εδάφους με αυτόν τον τρόπο.