καπνώδης σκαθάρι

Συμπτώματα

Μάρανση και ξήρανση ενός ή περισσότερων κύριων κλάδων το καλοκαίρι, πριονιδοειδή περιττώματα στη βάση του κορμού, οπές εξόδου σχήματος D πλάτους 1 cm στον φλοιό, μεγάλα μαύρα μεταλλικά σκαθάρια (2–3 cm) στον κορμό το καλοκαίρι.

Συχνά συγχέεται με

• έλκος της χαρουπιάς

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Ένα ξυλοφάγο σκαθάρι (διατρητής του λαιμού της ρίζας), όχι μύκητας. Κοιτάξτε χαμηλά στο δέντρο: στον λαιμό της ρίζας και στον κάτω κορμό θα βρείτε ωοειδείς ή σχήματος D οπές εξόδου περίπου 5-10 mm, και χονδρό, κοκκώδες κοκκινοκάστανο πριονίδι (ανάμικτο με χυμό) κάτω από τον χαλαρό φλοιό. Αν αφαιρέσετε τον φλοιό πάνω από ένα ξεραινόμενο κλαδί, αποκαλύπτονται πλατιές, επίπεδες στοές γεμάτες πριονίδι, χωρίς μυκητιακά νήματα. Η μάρανση και η ξήρανση εμφανίζονται ξαφνικά σε ολόκληρα κλαδιά πάνω από έναν βυθισμένο, δακτυλιωμένο λαιμό, χειρότερα σε νεαρές ή στρεσαρισμένες από ξηρασία χαρουπιές σε ζεστά, ξηρά καλοκαίρια. Το ενήλικο είναι εύσωμο, ματ μαύρο σκαθάρι με γκρι σκόνη, συχνά ορατό στον κορμό. Ένας μύκητας φλοιού και κλαδίσκων, όχι έντομο. ΔΕΝ υπάρχουν οπές εξόδου ΟΥΤΕ πριονίδι. Αντίθετα, ο νεκρός φλοιός φέρει μικροσκοπικές μαύρες κουκκίδες καρποφορίας (ακέρβουλους) που εκκρίνουν γλοιώδεις μαύρες μάζες σπορίων όταν είναι υγρός, και τα έλκη επεκτείνονται ως βυθισμένες, με αιχμηρά όρια νεκρές κηλίδες που μεγαλώνουν αργά κατά μήκος κλαδίσκων και κλαδιών. Τα φύλλα συχνά δείχνουν γκριζοκάστανες κηλίδες με σκουρότερο περιθώριο, και οι κλαδίσκοι ξηραίνονται από την άκρη προς τα μέσα, όχι από έναν μόνο δακτύλιο στον κορμό. Η ζημιά είναι χειρότερη σε ζεστό, υγρό, βροχερό καιρό και σε πληγωμένους ή εξασθενημένους ιστούς.