ψώρα της πικροδάφνης

Συμπτώματα

Στρογγυλά λευκά ασπίδια (1-2 mm) που καλύπτουν φύλλα και βλαστούς, κίτρινο στίξιμο γύρω από τα σημεία μύζησης, εξασθενημένη ανάπτυξη, πρόωρη φυλλόπτωση.

Συχνά συγχέεται με

• μακρόουρο ψευδόκοκκος

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Το Aspidiotus nerii (ψώρα της πικροδάφνης/κισσού) είναι θωρακισμένη ψώρα: αναζητήστε επίπεδους, κυκλικούς, σκληρούς ανοιχτόγκριζους έως υπόλευκους κηρώδεις δίσκους (1,5-2 mm) στερεά κολλημένους στην πάνω και κάτω επιφάνεια του φύλλου και στον φλοιό του καρπού. Οι ασπίδες δεν μετακινούνται όταν τις σπρώξετε· αν σηκώσετε μία, αποκαλύπτεται από κάτω ένα κιτρινωπό μαλακό σώμα χωρίς βαμβακερό κερί. Οι προσβεβλημένοι καρποί δείχνουν χλωμές δακτυλιοειδείς κηλίδες και το φύλλο αναπτύσσει κίτρινες χλωρωτικές άλως γύρω από κάθε ασπίδα. Το Pseudococcus longispinus (μακρόουρο ψευδόκοκκο) αντίθετα είναι μαλακό, κινητό έντομο καλυμμένο με λευκό αλευρώδες/βαμβακερό κερί, που συγκεντρώνεται στις μασχάλες των φύλλων, κατά μήκος του κεντρικού νεύρου και κάτω από τον κάλυκα του καρπού. Το χαρακτηριστικό του είναι ένα ζεύγος πολύ μακριών κηρωδών ουραίων νημάτων (τόσο μακριών ή μακρύτερων από το σώμα) συν περιθωριακά νήματα· οι αποικίες αφήνουν κολλώδες μελίτωμα και μαύρη καπνιά - κάτι που η θωρακισμένη ψώρα ποτέ δεν παράγει.

• αφίδα της πικροδάφνης

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Στην πικροδάφνη, το Aspidiotus nerii (ψώρα της πικροδάφνης) εμφανίζεται ως επίπεδοι, κυκλικοί, αποξηραμένοι λευκωπoί-γκρι έως ανοιχτοκαφέ δίσκοι 1-2 mm, κολλημένοι ακίνητοι και πυκνά στην πάνω και κάτω επιφάνεια των φύλλων, στα κλαδιά και τους βλαστούς· δεν κινούνται και δεν εκκρίνουν μελίτωμα. Αντίθετα, το Aphis nerii (αφίδα της πικροδάφνης) σχηματίζει μαλακές, γυαλιστερές συστάδες έντονα κίτρινων-πορτοκαλί αχλαδόσχημων σωμάτων με μαύρα πόδια και σκούρα σιφώνια, μαζεμένες στις τρυφερές κορυφές των βλαστών, στους ανθοφόρους οφθαλμούς και στην κάτω πλευρά των νεαρών φύλλων, και εκκρίνει κολλώδες μελίτωμα που μετατρέπεται σε μαύρη καπνιά. Το κλειδί: σκληρές σταθερές κρούστες που ξύνονται = ψώρα· κινούμενα μαλακά λεμονοκίτρινα στίγματα με μαύρα πόδια, κολλώδη και με μυρμήγκια = αφίδα.

• υπερβολικό πότισμα / σήψη ριζών και ριζώματος

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Η κοκκοειδής της πικροδάφνης (Aspidiotus nerii) εμφανίζει ξεχωριστά, ανάγλυφα, στρογγυλά λευκά έως γκρι κέρινα καλύμματα 1-2 mm, κολλημένα πάνω στις σκληρές πράσινες επιφάνειες και βάσεις των φύλλων της αλόης, το καθένα περιβαλλόμενο από μικρό τοπικό κίτρινο στίγμα ή φωτοστέφανο· τα καλύμματα ξύνονται με το νύχι και ο ιστός από κάτω παραμένει σκληρός. Η υπερβολική άρδευση / σήψη ρίζας και ριζώματος αντίθετα δίνει μαλακό, πολτώδες, διαποτισμένο με νερό κιτρίνισμα έως καφέ που απλώνεται διάχυτα από τη βάση και τα κάτω φύλλα προς τα πάνω, με τα φύλλα να καταρρέουν στη γραμμή του χώματος και τον λαιμό να είναι σπογγώδης στο πάτημα - χωρίς ανάγλυφες κουκκίδες, και το χώμα μένει υγρό. Έτσι: σκληρό φύλλο με αποξύσιμες λευκές κουκκίδες και σημειακούς κίτρινους φωτοστέφανους = κοκκοειδής· χαλαρό μαλακό φυτό με κιτρίνισμα από κάτω και μουσκεμένο χώμα = υπερβολική άρδευση.

• άκαρι της αλόης

  Πώς να τα ξεχωρίσετε: Το Aspidiotus nerii (κοκκοειδές της πικροδάφνης) εμφανίζεται ως ξεχωριστοί, σχεδόν κυκλικοί, ανοιχτοκαφέ έως κρεμ κηρώδεις θόλοι περίπου 1-2 mm, συχνά με ένα ελαφρώς σκουρότερο ανυψωμένο σημείο κοντά στο κέντρο, που κάθονται ΕΠΑΝΩ σε ένα κατά τα άλλα φυσιολογικό, επίπεδο πράσινο φύλλο· μπορείτε να τους ξεκολλήσετε με το νύχι και ο ιστός του φύλλου από κάτω παραμένει λείος και ακέραιος. Το Eriophyes aloinis (ακάρι της αλόης) δεν κάθεται πάνω στο φύλλο — είναι το ίδιο το φύλλο που πρήζεται σε τραχιά, κονδυλώδη, κουνουπιδοειδή εξογκώματα (κηκίδες), συνήθως με πορτοκαλί-πράσινη απόχρωση, συγκεντρωμένα στις βάσεις των φύλλων, στα περιθώρια (μια φουσκωτή, παραμορφωμένη παρυφή) και στο σημείο ανάπτυξης· αυτά τα εξογκώματα δεν αφαιρούνται και ο ιστός παραμένει μόνιμα παραμορφωμένος ακόμη και μετά την αγωγή. Κανόνας: αφαιρούμενα μεμονωμένα εξογκώματα σε επίπεδο ιστό = κοκκοειδές· συμφυής ογκόμορφη παραμόρφωση που δεν ξεκολλά = ακάρι της αλόης.